Kościół Świętego Ducha w Lublinie

Kościół Świętego Ducha
w Lublinie
A/228 z 28 lutego 1967[1]
kościół rektoralny
Ilustracja
Kościół Świętego Ducha (2011)
Państwo

 Polska

Województwo

 lubelskie

Miejscowość

Lublin

Adres

ul. Krakowskie Przedmieście

Wyznanie

katolickie

Kościół

rzymskokatolicki

Wezwanie

Świętego Ducha

Historia
Data zakończenia budowy

1419

Data poświęcenia

1421

Dane świątyni
Organy
• liczba głosów
• liczba manuałów


11
1

Położenie na mapie Lublina
Mapa konturowa Lublina, blisko centrum u góry znajduje się punkt z opisem „Kościół Świętego Duchaw Lublinie”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po prawej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Kościół Świętego Duchaw Lublinie”
Położenie na mapie województwa lubelskiego
Mapa konturowa województwa lubelskiego, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Kościół Świętego Duchaw Lublinie”
Ziemia51°14′51,6″N 22°33′54,4″E/51,247667 22,565111
Multimedia w Wikimedia Commons

Kościół Świętego Ducha w Lublinierzymskokatolicki kościół pod wezwaniem Ducha Świętego w Lublinie, w archidiecezji lubelskiej.

Szpital Św. Ducha

Wnętrze świątyni

Powstał w 1419 r. obok istniejącego już szpitala dla ubogich starców. Zbudowano go poza murami miasta. Konsekracji kościoła dokonano w 1421. Kościół był jednonawową budowlą z prezbiterium. W XVI w. zarząd nad kościołem przejęli rajcy lubelscy. Pod koniec XVI w. kościół uległ dwóm pożarom. Odbudowano go w 1608 r. Prezbiterium nakryto barokową kopułą, wnętrze ozdobiono sztukateriami.

Przybycie karmelitów

Obraz Matki Bożej Dobrej Rady w nastawie ołtarza głównego

W drugiej połowie XVII w. rozebrano zabudowania szpitalne i w ich miejsce postawiono klasztor dla karmelitów bosych, którzy właśnie przybyli do Lublina. Kościół otrzymał wezwanie Matki Bożej Szkaplerznej. Świątynia utrzymana była w stylu renesansu lubelskiego. Znajdował się w niej skarbiec, chór i refektarz. W kolejnych latach, Stefan Czarnecki ufundował kaplicę Matki Bożej. W 1642 na obrazie Matki Bożej Dobrej Rady ujrzano łzy. Cudowny obraz znajduje się w kościele do dziś. W 1733 kościół ponownie spłonął, odbudowano go częściowo w barokowym stylu.

XIX wiek

Kościół na litografii Adama Lerue (ok. 1858)[2]

W 1803 kościół wraz z klasztorem uległ najpoważniejszemu z pożarów. Zakonnicy przenieśli się do klasztoru przy ul. Świętoduskiej, natomiast ruiny zostały sprzedane na licytacji, powstał tu Nowy Ratusz.

Kościół z czasem odbudowano, wieża otrzymała neogotyckie kształty. Wnętrze świątyni utrzymane jest w barokowym stylu. Kościół przylega do Nowego Ratusza, z całego kompleksu klasztornego karmelitów, pozostała tylko mała świątynia.

Brama Świętoduska

U wylotu ulicy Świętoduskiej do Krakowskiego Przedmieścia, przy szpitalu św. Ducha, stała Brama Świętoduska[3][4]. Nie miała charakteru obronnego a w górnej jej części znajdowały się pomieszczenia mieszkalne. W XIX w. brama była ruiną. Postanowiono ją rozebrać w 1858 wraz z przylegającym szpitalem[5]

Przypisy

  1. Rejestr zabytków nieruchomych – województwo lubelskie [online], Narodowy Instytut Dziedzictwa, 31 marca 2024 [dostęp 2010-10-06] .
  2. AdamA. Lerue AdamA., Album lubelskie. Oddział 2., Warszawa: Zakład Litograficzny Adolfa Pecq & Co. (Warszawa, 1858–1859 .
  3. Grafika z Bramą Świetoduską. [dostęp 2015-10-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)].
  4. Litografia autorstwa Adama Lerue, ukazująca ruiny Bramy Świetoduskiej
  5. kurierlubelski.pl
  • p
  • d
  • e
Obiekty w Lublinie
Obiekty w innych
miejscowościach